Donderdag 8 juni 

Ik heb een afspraak met een plastisch chirurg in de privékliniek waar ik geopereerd ben voor mijn tumor. 
We zijn nu twee jaar na de operatie en mijn geopereerde borst wordt steeds lelijker. Vanbinnen pijnlijk ook. Het litteken trekt erg naar binnen en de tepel zit nu ergens aan de onderkant. Klinkt grappig maar dat is het niet. 
We bespreken de mogelijkheden en is hij hoopvol v.w.b. een mooi resultaat. De borst wordt dan wel kleiner tenzij ik deze meteen wil opvullen met een prothese maar dat wil ik niet. Geen onnodige rommel in mijn lijf en ik ben bang dat zo’n prothese wellicht geen duidelijke mammografie meer mogelijk maakt wat hij tegenspreekt maar mijn antwoord blijft nee. 
In dat geval stelt hij voor om dan de andere borst ook te verkleinen en meteen te liften omdat anders het verschil wel erg groot zal zijn.  
We spreken af dat ik contact opneem met mijn zorgverzekeraar. 
================================================================================================

Dinsdag 20 juni

Bloedprikken en het rondje oncoloog weer gehad. Geen bijzonderheden en alles lijkt weer ‘normaal’. 
Een uitgebreid gesprek met haar gehad en lijkt er nu toch echt op dat ik de dans ben ontsprongen. 
We zijn nu 27 maanden verder en ze is heel erg tevreden. Ze heeft het over het leven weer oppakken en meer genieten en dit elke dag. En het nu ook écht doen. Tevreden lopen we het ziekenhuis uit en trakteren we onszelf op een heerlijke latte met kaneelbroodje zoals ze die hier zo lekker hebben in ons favoriete koffietentje.  
================================================================================================

Vrijdag 30 juni

Ik ben teleurgesteld, heel erg teleurgesteld. Boos ook. Ja ik weet het. Dit zijn slechte emoties en trekken energie uit mijn lichaam terwijl ik die nog hard nodig heb voor mijn herstel. 
De afgelopen weken ben ik bezig geweest met het Zilverenkruis i.v.m. mijn aanvraag voor vergoeding van een borstcorrectie. 
Lange gesprekken aan de telefoon met een vriendelijke medewerkster die mijn vraag en wens heel goed begreep. So far so good dacht ik. Toen kreeg ik de vraag of ik verschillende duidelijke foto’s van mijn borsten wilde maken in verschillende door haar opgegeven posities en die door wilde sturen naar de betreffende persoon die deze zou beoordelen en beslist of hij, een man in dit geval, het nodig vindt om tot vergoeding over te gaan. Een man die dit gaat beslissen?
Vreemde procedure vond ik dit maar heb dit alles wel gedaan. 
Het resultaat: Afgewezen!! 
* De geopereerde borst komt wel voor vergoeding in aanmerking v.w.b. het verbeteren van het ínwendige litteken. Hier heb ik n.l. pijn van.
Het corrigeren van de borst zelf, dus het ‘rechtzetten’ waardoor de tepel weer aan de voorkant komt i.p.v. zoals nu aan de onderkant zit wordt niet vergoed want dit is een esthetische ingreep. 
Hier kreeg ik een error. Bij de volgende medeling: “Als u deze operatie toch wilt dan komt het tweede gedeelte, dus het esthetische deel inclusief de kosten voor anesthesie voor eigen rekening” gooide ik bijna m’n telefoon tegen de muur. 
Hoezo moet ík dan de anesthesie zelf betalen? Die kosten hebben jullie toch ook als alleen het inwendige litteken geopereerd wordt? 
*De rechter goede borst komt alleen in aanmerking voor vergoeding als het verschil na operatie minimaal 2 cupmaten is. 
Daar schuurt het nu net tegenaan. Met correctie van de slechte borst wordt deze borst kleiner dus zal ik ruimschoots aan dat verschil van twee maten komen. Kan het dan niet in één keer vroeg ik. 
Nee dat kan niet. Die aanvraag moet ik dan opnieuw doen mét foto’s als bewijs en wordt het opnieuw beoordeeld. 
Terwijl ik dit zit te typen krijg ik weer een waas voor mijn ogen want ik kan er echt met mijn pet niet bij. 
Ik zal uitleggen wat mijn punt is waar ik zo ontzettend boos over ben terwijl ik niemand wil veroordelen voor wat hij/zij wil en met welke motivatie dan ook. 
Geslachtsverandering….

Wil een man liever vrouw zijn of andersom dan kan dat.  
Iedereen heeft namelijk het recht om zich gelukkig te voelen in zijn/haar eigen lichaam.  
Ik weet uit ervaringen in de praktijk dat dat hele proces vergoed wordt. Van psycholoog tot chirurg tot schoonheidsspecialist tot praatgroepen tot weet ik veel wat nog meer. 
Die, eerst een man om maar even als voorbeeld te noemen, moet zich compleet vrouw kunnen voelen en gelukkig kunnen zijn met haar lichaam. Snap ik helemaal en gun ik iedereen zijn/haar geluk en een fijn leven. 
Maar hoe zit het dan als kankerpatiënt? Hebben deze vrouwen niet ook het recht om zich weer completer als vrouw te voelen met de uiterlijke kenmerken die daarbij horen? Mogen die niet ook weer een beetje blijer zijn met hun lichaam? 
Al deze vrouwen hadden géén keuze om hun lichaam te laten veranderen. 
Zo ongelofelijk frustrerend dit en dat het de politiek is die dit bepaald. 
En als die medewerker van Zilverenkruis mij dan ook nog zegt: ”Met uw kleding aan zie je het toch niet?”