2 november 

Ik ben al een paar weken in Nederland voor mijn medische controles. 
Mijn dossier is vanuit Budapest overgenomen door het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis of kort AvL genoemd. Ook wel NKI, Nederlands Kanker Instituut. 
Wij hebben namelijk sinds april vorig jaar afscheid genomen van het mooie Hongarije en dit verruild voor Italië, onze oorspronkelijke droom.

Een kleine uitleg:

Onze droom, ooit een huisje in Italië werd jaren geleden om verschillende redenen een vakantie huis in Hongarije. We hebben hier de afgelopen jaren veel tijd en energie in gestopt om er uiteindelijk onze droomplek van te maken maar toen, net op het moment dat we het na ruim zeven jaar opknappen en aanbouwen bijna klaar hadden sloeg het noodlot toe. Ik kreeg kanker en daarmee lag alles ineens in duigen. 
Met het hele traject wat we toen doorlopen hebben kwam behalve het besef dat gezondheid niet te koop is, ook het besef dat buiten wonen op een lap grond met dieren niet alleen ontzettend fijn, mooi en rustgevend is maar dat je daar ook beiden fit en gezond voor moet zijn. De ervaring leerde ons dat al dat onderhoud in je eentje, als een van ons uitvalt, een enorme uitdaging is. 
Mede na gesprekken met en op advies van vrienden die ook in Hongarije wonen maar op veel minder vierkante meters nemen we een heel moeilijk besluit. We verkopen onze droom en gaan op zoek naar een ander leuk huis met gewoon een behapbaar tuintje. Eentje met weinig omkijken ook als je er voor langere tijd niet bent. 
En zo starten we onze zoektocht op Hongaarse verkoopsites tot op een avond Arie ineens tegen mij zegt: 
Liefje, wat zou je ervan vinden als we i.p.v. in Hongarije in Italië gaan zoeken? Dat was tenslotte in eerste instantie ons plan. Wat denk jij? Zou je dat niet liever willen? Toch nog onze droom waarmaken?
Ik was totaal verrast door deze plotselinge ommezwaai maar inderdaad, waarom geen Italië?  
Já! zei ik. Maar hoe kom je hier ineens zo bij? Dat was toch al helemaal van de baan?
Ja, toen was het niet haalbaar maar nu wel. Als we dit goed kunnen verkopen dan hebben we genoeg mogelijkheden in Italië. Ik heb al gekeken op verschillende sites. Oh?
Nou, ik was om. Italië, ons favoriete vakantieland. Heerlijke keuken, makkelijker met de taal, open en gastvrij. 
Italia, arriviamo!! 🇮🇹

 

Is het dus Italië geworden maar zag ik het overhevelen van mijn dossier naar een ziekenhuis in Italië niet zitten. 
Zit ik nu in het AvL wat een stuk makkelijker is in je eigen taal.

================================================================================================

Donderdag 20 november 

Vanmiddag twee afspraken in AvL, een mammografie en een DEXA scan. Dit is een scan om mijn botdichtheid te meten. 
Eerder is al geconstateerd dat ik osteoporose (botontkalking) en osteopenie (verminderde botdichtheid) heb.  
Hiervoor heb ik door de oncoloog calcium met vit D3 dagelijks en een tablet Ibandrominezuur één keer per maand voorgeschreven gekregen. Dit gebruik ik nu een jaar dus ben benieuwd of er een verbetering te zien is. 
De veroorzaker zou mijn hormoontherapie met Letrozol kunnen zijn maar dit is niet zeker omdat er in Hongarije nooit een DEXA scan is gemaakt en er dus geen beginmeting is. Het kan zijn dat die osteoporose al aanwezig was. 
Voor de zekerheid heb ik een andere hormoontherapie gekregen maar daar reageerde ik zo beroerd op dat ik terug ben naar Letrozol. 
Op 3 december heb ik een belafspraak voor de uitslag.🤞🏻 

================================================================================================

Woensdag 26 november 

Ik weet niet waarom ik het doe want als er een nieuwe afspraak in ‘Mijn AvL’ staat krijg ik ook altijd een mail die me vertelt dat er een afspraak is gemaakt. Er staat niets in mijn mail maar ik controleer toch mijn portaal. 
En daar staat het: afspraak op 9 december om 14.45uur, tomosynthese en om 15.15uur echo mamma en biopsie. 
Neeeeee! Het zal toch niet? 
Vlak erna belt Arie die nog steeds in Italië zit enigszins in paniek. Hij wil de auto die hij wil inladen voor zijn vertrek morgenochtend voor de deur zetten maar hij start niet, doet helemaal niks. Jee wat nou? Hij gaat de helpservice van Toyota bellen en zal me op de hoogte houden. 
Komt hij eindelijk met onze hondjes naar Nederland wat hij zou doen uiterlijk een of twee weken na mijn vertrek maar wat inmiddels door enorme vertraging met de verbouwing in ons huis zevenenhalve week geworden is. Wordt het nog later? 
Ik besluit om Arie niet te vertellen over mijn nieuwe afspraken. Met een enorme reis voor de boeg lijkt het mij niet verstandig om hem ongerust te maken. Het is al tegen middernacht als hij mij terugbelt. Hulpdienst is geweest en na een stuk rijden om weer voldoende op te laden is de auto gelukkig weer in orde. Accu was leeg door te weinig rijden en het alarm wat wel stroom trekt. 
Morgen zal Arie bekijken of hij wel of niet fit genoeg is om vroeg te vertrekken, het is inmiddels al middernacht en anders wordt het een dag later. Veiligheid voor alles. 
================================================================================================

Zaterdag 29 november 

Arie is toch volgens plan vertrokken en ik verwacht hem eind van de middag thuis. Om mezelf af te leiden ben ik druk geweest met de boel gezellig maken en is de hele kamer, tegen mijn principes in om te wachten tot na 5 december, al compleet in kerstsfeer inclusief kerstboom. Met een tafel vol hapjes, kaarslicht en alcoholvrije bubbels zit ik er klaar voor.

 

De afgelopen dagen waren moeilijk. Telkens als hij belde onderweg en enthousiast vertelde dat de reis goed ging en dat hij zo blij was om eindelijk weer bij mij te zijn deed ik heel vrolijk terug. Natuurlijk ben ik ook heel blij om mijn allesie én onze hondjes straks weer bij me te hebben maar wat zal de komende periode ons gaan brengen? Telkens als hij ophangt komen de tranen. 
================================================================================================

Zondag 30 november 

We hebben genoten gisteren van ons weerzien en geknuffeld, heel veel geknuffeld met z’n vieren want de honden deden ook mee. 
Het moment om in te breken in deze blije bubbel was moeilijk te kiezen want Arie was zo blij en gelukkig maar toen hij begon over het meer tijd vrij te maken voor elkaar en vaker leuke dingen doen zoals weekendjes weg kreeg ik het benauwd. Sinds april zitten we alleen maar in de hectiek van de verbouwing en alle strubbelingen die daarmee gepaard gaan en heeft Arie ook nog gewoon zijn fulltime baan. We moeten meer genieten samen zegt ‘ie en begint hij over zijn idee om onze terugreis van de zomer als we weer naar Nederland moeten met een omweg te doen. Via Sicilië dit keer. Op dit prachtige eiland zijn we in 2018 geweest. Sinds 2016 is dit onze enige vakantie geweest want in alle jaren erna waren we in Hongarije bezig en hadden we niet echt behoefte aan een vakantie in een ander land. Elke cent werd hier geïnvesteerd. Via Genua naar Sicilië waar we mooie herinneringen aan hebben en hier een of twee weken rondreizen en dan met de boot naar het vaste land. Op het moment dat hij wil gaan kijken op het internet vind ik dat ik moet zeggen dat het wellicht beter is om daar nog even mee te wachten en doe mijn verhaal over de extra afspraken. 
Arie schrikt enorm en tranen lopen over zijn wangen terwijl hij mij stevig vasthoudt en huilen we samen een emmer vol. 
Dit kan niet, dit mag niet. Niet wéér zegt ‘ie…………. En ik voel me schuldig. 
================================================================================================